Alžběta Michalová – fragmenty (tłum. Zofia Bałdyga)

mieć syna
bać się bez ustanku
o wszystko
(o wszystko raz jeszcze)

wcześniej chyba też zdarzało mi się o wszystko bać
chyba nawet o życie

były to małe wszystka
a to życie było
tylko moje

spotykaliśmy się codziennie
przytulaliśmy się głaskaliśmy okazywaliśmy czułość

teraz zderzamy się głowami nad miednicami pieluch
trzepiemy
naciągamy
składamy
prasujemy
sprzątamy

to wciąż my
ale teraz mamy jeszcze kupę pieluch
i syna

cztery i pół miesiąca

żyjemy na nowo
z nowymi rzeczami
mama tata dziecko
mama tata pieluchy dziecko
mama mleko

a nad tym wszystkim ja
matka

taka sama jak ta
której wszystko
wszystko wytykałam

staram się zupełnie tak samo jak ona

nawet matki nie kochają wymiocin swoich dzieci
ich szału nocnych wrzasków
tego straszliwego zmęczenia w ciągu dnia
swojego i ich

ale wszystkie te krzywdy zmęczenia łzy
i poranki z pobudką o piątek
i nieprzespane noce
są takie banalne

wobec jednego dziecka
które byle tylko było szczęśliwe

wobec strachu
że nigdy szczęśliwe nie będzie

dzieci potrzebują granic
jasno wytyczonej przestrzeni
linii narysowanych wapnem
koniec dyskusji

zależy więc od ciebie
matko
nagle twoim zadaniem jest
stworzenie całego świata
wykreślenie całej przestrzeni białym wapnem

musisz to robić konsekwentnie
jedna jedyna dziura w kresce
a dziecko zaginie
odleci w kosmos

mam zdjęcie
wymowny obraz
siedzimy we trójkę
ja jak madonna z dzieckiem w ramionach
syn obejmuje mocno wyolbrzymiony brzuch
pełen drugiego
ssąc przy tym pierś

obejmuje rączkami rodzeństwo wewnątrz
a ja
ja mam zamknięte oczy

autentycznie gotuję myję przewijam i karmię
ale to tylko pudełko
kości i mięśnie
gruczoły mleczne
w każdej sekundzie świata wykonują ruchy
i pozostają do dyspozycji

to pudełko
autentycznie odpoczywa, chodzi
na papierosa
na lampkę wina

ale gdzie zostałam ja
i co właściwie sprawia mi przyjemność
skoro nawet dym tytoniowy
(największa radość – siedem minut dnia)
naprawdę
niewyobrażalnie
śmierdzi