Katarzyna Kamińska – pięć wierszy

czerwieńsze

pamięć: szylkret kostnego pancerza
pył łusek owadzich skrzydeł
albo niewypalonych naboi

nocą wzgórze było jak skóra oddychającego zwierzęcia
ciemność wpuszczała w nią swoje gęste palce
wrony czekały by opaść na nas całym niebem
królik w filmie przyrodniczym kurczył się w sobie by przetrwać
smuga światła pod drzwiami śledziła nasze ruchy gdy
za oknem płonęło zboże

po tym jak zanikł sygnał odbiorczy
na naszych językach pozostał smak rozkwitu pleśni
nadchodzącego śniegu bo to co zostaje w i obok
bywa zupełnie przypadkowe

na przykład
im gęściej budujesz swoją tamę
tym zima surowsza
a życie może toczyć się w rytm tego jak traktujesz
zwierzęta które nie należą do nikogo prócz samych siebie

pamięć: słodka ciepła rana kolejnego ze świtów
pole widzenia śnieży prawdziwego śniegu już nie ma

 

bielsze

przeczucie: łamiące w kościach nie sercach
nawleczone wrzecionem babiego lata

wiedziałam tym razem ześlizgnę się z mlecznego klifu ale
one prowadziły mnie przez swoje kręte ścieżki
łagodne nocne morze bym nie rozbiła się o skały
na których starłam tropy

krew i mleko żebra i zęby kolebka cierpień
przykładanie ust do rany pocałunek ostentatio vulnerum
i to co przeszłe
co przebudzone do świecenia za dnia
oczami rozchodziło się we mnie
jak dźwięk pod zamarzniętą taflą
gdy coś uderzy w jej powierzchnię

 

zieleńsze

po procesji rwane z ołtarza brzozowe listki
glify kamienic przetrzymane wzrokiem odciskały się
tuszem na płatkach powiek
puchły lepkie chmury na ulewę
miękkie dywany na asfalcie
poczucie winy na wargach
rozmieniana na drobne ofiara

wezgłowie łóżka koronowane oderwanym ściętemu
suszyło się później od niespodziewanych aktów dobroci

jaki pigment można by rozkruszyć z tamtych dni
może ten scheelego

czy krwawiłybyśmy sokiem lata
kolorem żywego zamienionym w niepokój

 

ciemniejsze

a one

naznaczone bladością nieczynnego neonu
zatarciem linii bezwzględnego zatrzymania
niejasnym kontrastem czucia aż do bólu

wrażliwe na zmiany miejsc i temperatury
przeciągi i brak uwagi
-jakby nie miały skóry-
potrzebują światła przestrzeni
ciągłego nawadniania

ale są takie kwiaty które zakwitną tylko wtedy gdy spłoną
natura non constristatur

 

zupełnie przezroczyste

nad brzegiem żyznego słowa
rozchwiane rzucałyśmy się w przepaść
by już nigdy więcej nie domyślać tego co

chciałyśmy jedynie przemknąć obok
niczym drobne zwierzę
szukające tymczasowego domu
w nieudomowionym świecie

nitkami śliny słów wietrznej mowy
próbowałyśmy zszyć otwarte rany od tej ludzkiej
bo stać nas było na więcej
by wpisać się w kolejny z kluczy chaotycznego roju
w prześwitach mokrej od potu koszuli
wyżąć się na kolejnym z progów dorosłości
kiedy nie stać cię na nic
na zdolność lenistwo i wszelkie inne
nieproszone prześwietlenia

w głębi żyznego słowa – lęk
że przyjdzie nam kiedyś zapłacić
za to że ponownie pozwolimy się oswoić
choćby tylko na próbę
już tylko na niby