Kasia Kozak – dwa wiersze

chciałabym pójść z tobą na spacer ale jeśli się potkniesz nie dam rady cię podnieść

biorę głęboki wdech
pod powierzchnią ciarki
ściekają po tkankach

całe lato unikam kamyków w bucie
poździerałam pięty
w drodze po oranżadę
zajrzałam do studni

paskudnie łuszczę się od potu i słońca
w ceglanym tunelu wyrosły malwy
idę od krzaka do krzaka
żeby zdać ci raport o stanie świata

unikasz mojego wzroku
kiedy ze szczęścia świecą mi się oczy

chciałam cię zabrać ze sobą ale wiesz przecież że
nie dam rady cię podnieść

trzymaj przyniosłam ci oranżadę

obawiam się że już nigdy nie zepnę mięśni i nie pójdę za tobą

stawiasz na stole oranżadę
zdajesz raport ze stanu świata

mięśnie wiotczeją mi coraz bardziej

chciałabym mieć chociaż kamyk w bucie żeby móc się czymś zająć
popękane pięty nigdzie mnie już nie zabiorą

chciałabym zajrzeć do studni
wpaść do środka widzieć już tylko ciemność
nie musieć czekać aż ciemność przyjdzie sama

coraz rzadziej biorę wdech
pozbyłam się wszystkich ciarek spod powierzchni
wszystkie tkanki mam poukładane
zajmują się wysychaniem

ze szczęścia świecą ci się oczy
odwracam wzrok
nie chcę żebyś zobaczyła popękane we mnie

obawiam się że już nigdy nie zepnę mięśni i nie pójdę za tobą
nawet oranżada przestała mi smakować