Adrianna Sobkowiak – trzy wiersze

apokalipsa w języku (lovage)

język drętwieje od nadmiaru l
mówisz lubię cię a ja słyszę w tym laktację
labilność lęki i inne lepkie substancje
to słowo jest za ciasne
ma w sobie oszczędność nędzny chłód przedmieścia
tłumaczę cię na lovage
love i age
wiek produkcyjny miłości
wiek emerytalny czułości
kroję ten lubczyk
sok wchodzi pod paznokcie
tania gastronomia i przetworzone mięso

mówisz że mnie lubisz jakbyś tylko rzucał ochłap
ale w brzuchu już pęcznieje ci ta fraza
zielone kłącze botaniczny błąd
w ciele nie ma miejsca na semantykę
jest tylko age – starzenie się tkanek
i love – neuroza którą wciskasz między żebra
gryziesz łodygę
zanim powiesz kocham
język ci zarośnie chwastem

 

policzki

czerwone spieczone
pucolki tłuściutkie bułeczki
po mamie

i też strach i zwątpienie i odliczanie

wszystko wielokrotność trzy
bułkę też głupio kupić tylko jedną

nie kładź torby na stole
nie witajmy się w progu
złap się za guzik bo kominiarz

codziennie 150 mg
but what if i loose my spark?

 

przezorna zawsze ubezpieczona

wyrosłyśmy z przesądów
ciasny rozstaw kości
musimy siadać ze złączonymi kolanami

bądź cicho dziewczynko
dziewczynka jest ze szkła

pęka od środka

dziewczyństwo to mit założycielski
powtarzany w zapachu sparzonej kapusty i niedzielnego rosołu
fałda skóry uważaj ją za świętość
w biodrach pęcznieje apokalipsa
czy posłuszne córki

(suki i tak mam)

nie roratnia świeca a mięso
palce twarde rzepy
szept czystość brak dowodów że żyjesz

odpluwam różowy lukier
w stawach trzeszczy las
leżę twarzą do ziemi
usta pełne czarnoziemu

(gdzie te moje suki)