Samantha Kitsch – pięć wierszy

[dawno temu, usiłując naśladować…]

I Egotyk z pustej koperty

tobie się wydawało że ja spokojnie
wrócę do domu tymczasem ledwie potknąłem
się o próg potknąłem się o szpital psychiatryczny
zapuścili we mnie sondę

aby wypompować całą samonienawiść
którą uzbierałem w podróży
choć sąsiedzi (ci sami co w popłochu pobiegli do telefonu)
tydzień temu jakże byli zgodni że ach ta podróż mnie odświeży

a witali mnie patrząc jak obwiązano mi rękawy wokół ciała
choć uciekały tylko oczy
nierozumne bo rozum sam dziękował sąsiadom
i dopraszał się sondy by wypłukany z samonienawiści

mógł wysłać obiecaną tobie pustą kopertę

 

II Egotyk z żołądkiem na dłoni

wahałem się między ryzykiem a rezygnacją
jako że w moim gorzkokwaśnym stanie
ryzykowna akcja wzbudziłaby tylko niesmak
(a jak wiadomo rezygnacja

też pozostawia niemiły smak w ustach) –
wahałem się więc nie tchórząc lecz słusznie przeczuwając
ile różnych nieprzyjemnych smaków
i co gorsza – zapachów –

zostawiłaby po sobie w moim kwaśnogorzkim stanie ryzykowna akcja –
i rezygnując postąpiłem wcale nie tchórzliwie
lecz słusznie
a że dręczą mnie teraz złe smaki i wącham złe zapachy –

to już moja śmierdząca karma

 

III Egotyk nie na temat

znowu życie podsuwa mi temat
o którym nie chcę pisać – całe moje życie
to pogoń za tematami o których wprost marzyłbym żeby pisać
i borykanie się z tymi o których absolutnie

nie chcę ani pisać ani się z nimi borykać – więc kiedy jakiś spada mi na głowę
wznoszę tylko ręce i płaczę czemu
to nie jeden z tamtych – ach tamte piękne tamte potrzebne – kiedy
wreszcie na któryś z nich przyjdzie kolej (niektórzy

twierdzą że to ucieczka) – i tamte piękne pielęgnując w wyobraźni
uparcie nie tracąc ich z oczu
borykam się z tym niechcianym gdy już naprawdę nie da się go ominąć
gderając czemu czemu ciągle te niepotrzebne

uciążliwe dołujące nie dające nic w zamian a te najgorsze
(tak jak teraz ten) podszyte są przerażeniem

 

IV Egotyk z nałogu

z przymusowej żeglugi po archipelagach różnych wkurwiających spraw
wracam do dziwacznej czynności pisania wiersza
dziwacznej ale i swojskiej –
zdziwieniu towarzyszy bezmyślność

dziwnie bezmyślna – aż zaczynam kwestionować… –
otóż nie bo nauczyłem się że całą litanię pytań
niezwykle skutecznie wycisza jedno słówko: nałóg –
zwyczajny dziwaczny tym niemniej oto co się tu pisze:

więc sam w mieszkaniu w ciszy zadziwiającej po szuraniu zgrzytach
hałasach przepychania różnych upierdliwych spraw… –
została goła porysowana podłoga –
gołaporysowanapodłoga

do kurwy nędzy moi drodzy jestem u siebie w domu ten wiersz
to nie perski dywan

 

V Egotyk przez szybę

ja nie rozumiem ich wierszy a oni rozumieją moje
lepiej niż ja sam je rozumiem
choć niezbyt się starają – a ja
jakże się staram ich zrozumieć!
czytam (bez zrozumienia) wielokrotnie

i choć niezbyt ich interesują moje –
a mnie ich? cóż nie zawsze
ale jak często rozpaczliwie –
czytam (bez zrozumienia) wielokrotnie
bijąc głową o mur – o szkło
– więc co???

ich wiersze – szkło refleksyjne?
szyby z efektem lustra –
okna przez które nie widać wnętrza –

przez które ja nie widzę ich wnętrz
za to wpatrując się tylko wyraźniej widzę własne
(znacie egotyk o „autyzmie”?
auuu! tyź mię oszukał)

gdy moje okna są jak powietrze
naiwnie przezroczyste – i to bardziej dla nich
(skonstatowałem)
niż dla mnie
więc czy mszczę się pisząc?
– a znasz egotyk o „śmierdzącej karmie”?