Olga Rembielińska – trzy wiersze

Och, kłopoty

Sowa rozszarpała jastrzębia
plusk-plusk
rozcięło taflę ciemnej wody.

Oplotły się gałęzie wokół kolan
zrogowaciały ruchy
drzewa poharatały fasadę murów
tan-tan powitał nas piękny świt,
Glamis.

Trzy wiedźmy jak odbicie
kłamstw wciąż czynią światu ku-ku.

 

Na wyścigach konnych

Już po krwi Makbeta – dziewczynko –
strząśnij z ramion wstręt i podłość.
Załóż wędzidła na zwątlony pysk.
Rozwidli się bluszcz, przeskoczysz końcówki.
Krokusom wyrosną struny głosowe.

 

Zdradzieckie litery

Źle być pijawką przyssaną do głośnika;
pierdolę cię membrano!

Pragnę poprawnych zakresów częstotliwości.
Choć wiersze o punkach wciąż pięknie brzmią
– to żegnam – twoje rozprute carskie wnętrzności.
Nie chcę dziergać szorstkich epifanii.
Palce mi zmartwiały od elektrycznych drutów.
Od sygnałów nic niewartych.
A więc adieu!

 

Atrament z mątwy Le Mare Viglie

ropucha na talerzu jest granatowa
perwersja znokautowego goryla
ten obok ślini się i szczerzy do mnie