Jakub Belina-Brzozowski – pięć wierszy

o chrapaniu

mój pies
chrapie potężnie

jak trąby tych
z ilustrowanej biblii

kiedy ją czytałem
nie wiedziałem
gdzie leży jerycho

że mordują ludzi
na zachodnim brzegu

 

ojcowie

mówicie
ojcowie nie karmią
karmią nocami
wybudzeni po godzinie
chrapaniem szybszym
o puszczone sprzęgło

podgrzewają paliwo
nalewają w baki

tulą jak matka
bo przecież nie ojciec

 

blokowisko

spakowane serce
gdzieś przy czubie buta

kopiemy na piasku
pomiędzy blokami
bramki na huśtawkach
linie równo z płotem

kto ogląda z okien
dla kogo tu gramy?

Dla ojców. Dziś znów
nas nie widzą.

 

żyrandole

W nocy, w szybach biura, odbijają się nasze okna. Usypiam syna i wypatruję: czy chodzicie nago? tańczycie w ubraniach? liżecie szyby? chociaż je myjecie?

czy jesteście żywi?

ale nie
jesteście żyrandolami
głaszczecie mnie światłem
żyjecie subtelnie
po żyrandolowemu

 

bujany

zostać już do końca
bujanym fotelem
zacząć od imitacji: patrz synku
pobujasz się z tatą a potem
powoli przekształcać pięty w płozy
ręce w podłokietnik
zbić się w siedzisko
włożyć głowę w tułów
wzmocnić
napięciem po plecach

bujać się
być bujanym

wziąć się przetopić w

bujku buju buj
buj buj
buju buju buj
buj buj
buj